Wszyscy rodzice chcą, aby ich dziecko było pogodne, śmiałe i ufne w stosunku do otoczenia, zadowolone z siebie i kontaktów z najbliższymi, wolne od lęków i stresów. Poczucie bezpieczeństwa stanowi tak ważny czynnik w kształtowaniu osobowości, że wszyscy chcielibyśmy stworzyć dzieciom takie warunki wychowawcze, aby mogło żyć na luzie, bez napięć psychicznych i frustracji.

W świetle współczesnych poglądów specjalistów zajmujących się rozwojem i wychowaniem małego dziecka, optymalnym środowiskiem zabezpieczającym jego potrzeby psychiczne i fizyczne jest rodzina. Szczególną rolę w prawidłowym kształtowaniu się osobowości dziecka odgrywa więź dziecka z matką, którą buduje się od najwcześniejszego okresu życia.

Niemniej jednak wiele kobiet, z uwagi na charakter wykonywanego zawodu, sytuację rodzinną czy materialną, nie może rezygnować z pracy zawodowej po to by podjąć wyzwanie opiekowania się dzieckiem w pełnym wymiarze i musi korzystać z pomocy jednostek opiekuńczo-wychowawczych czyli żłobków, pomocy opiekunki czy kogoś z rodziny (o żłobkach – patrz osobny artykuł).

Troskliwa niania na wagę złota
Powierzając opiekę nad dzieckiem zaufanej, kochającej i kochanej niani, którą dziecko zaakceptuje, zapewniamy dziecku poczucie bezpieczeństwa w znanym otoczeniu, wśród znanych przedmiotów i ukochanych zabawek. Sprawą niezmiernie ważną z wychowawczego punktu widzenia, jest ustalenie i nauczenie niani jednolitych zasad postępowania wobec dziecka, wypracowanych przez rodziców. Wspólne rozmowy na temat dziecka, jego osiągnięć rozwojowych, dyskusje o przyjęciu określonych metod wychowawczych, przyczynią się do uniknięcia braku konsekwencji i rozbieżności postaw wobec niego. O tym jak zabrać się do poszukiwania niani pisaliśmy w artykule autorstwa psycholog Justyny Kuczmierowskiej pt.: „PRACA I MAŁE DZIECKO – JAK POGODZIĆ KARIERĘ Z MACIERZYŃSTWEM” Zachęcamy do zapoznania się z tekstem. Znajda w nim Państwo wiele cennych wskazówek również na temat wyboru odpowiedniej niani.

Pomoc babci jest bezcenna
Rodzina trój-pokoleniowa stanowi najpełniejsze, najbardziej wartościowe środowisko wychowawcze, dzięki zróżnicowaniu społeczno-psychologicznemu. Obecność babci, dziadka wzbogaca życie rodziny łącząc elementy tradycji z procesem przemian obyczajowych. Pomoc babci jest bezcenna. Jej własne zaangażowanie emocjonalne w stosunku do wnucząt, z którymi ma stały kontakt, sprawia że dziecko nawiązuje z nią trwałą wieź uczuciową i chętnie razem przebywają. Rodzice mogą spokojnie pracować wiedząc, że dziecko jest pod troskliwa opieką w kameralnej atmosferze domu rodzinnego, nie przeżywa boleśnie rozstania z nimi. Jeżeli babcia zgadza się na zajęcie dzieckiem w czasie pracy rodziców, to jego pobyt z nią w domu, stwarza dziecku lepsze warunki rozwojowe niż korzystanie z wychowania zbiorowego w żłobku, w którym jest skazane na niedobór kontaktów indywidualnych z bliskimi, tak bardzo w tym okresie życia potrzebnych. Dzięki włączeniu się babci w życie rodzinne, w domu może panować spokojny nastrój, gdyż nie zachodzi konieczność stałego pospiechu i związanej z tym nerwowości i niecierpliwości, a te ujemnie odbijają się na układzie nerwowym małego dziecka. Konieczne jest jednak, aby rodzice po powrocie z pracy osobiście zajmowali się dzieckiem. Oni są dziecku najbliżsi i musza czuć się za nie odpowiedzialni. Opieka dziadka czy babci powinna mieć jedynie charakter pomocniczy, uzupełniający.

Z ukończeniem trzeciego roku życia, kończy się faza rozwojowa dziecka zwana wiekiem poniemowlęcym i dziecko wkracza w okres przedszkolny, pełen intensywnych przeobrażeń rozwojowych.

patrz: Rozwój dziecka w przedszkolu