Dom rodzinny jest naturalnym środowiskiem dla prawidłowego rozwoju dziecka. Dzieje się tak dzięki miłości, trosce i staraniom rodziców, którzy wkładają wiele wysiłku by zaspokoić potrzeby dziecka.

Poczatkowy okres rozwoju
To, czego dziecko potrzebuje, aby czuć się bezpiecznie to stałość kontaktu z matką, jej bliskość fizyczna, odgłos bicia jej serca dobrze rozpoznawany już przed urodzeniem się, delikatne kołysanie przypominające wcześniejsze doznania. Także odczucie ciepła, sytości, miękkiego, miłego dotykowo otoczenia, odpowiednie dźwięki, powtarzalność czynności pielęgnacyjnych, zapachów ma ogromny wpływ na dobrostan dziecka. Przez pierwsze miesiące nie chwyta jeszcze zabawek, ale jest w stanie obserwować przedmioty oraz twarze osób pozostających w zasięgu wzroku. Bawiąc się z dzieckiem można unieść grzechotkę na wprost twarzy dziecka, potrząsnąć, by skupiło na niej uwagę, następnie powoli przesuwać w kierunku ucha dziecka i w drugą stronę. Jedne z pierwszych sprawności jakie można zaobserwować to wodzenie wzrokiem za zabawką, kierowanie główki w kierunku dźwięku, odwzajemnianie uśmiechem na uśmiech matki. Należy pamiętać, że małe dzieci należy traktować niezwykle delikatnie. Bezwzględnie nie powinno się potrząsać dzieckiem, podrzucać nim, wprawiać w ruch wirowy. Może to spowodować poważne uszkodzenia tkanki mózgowej.

Nieco większe niemowlę chwyta grzechotkę, ogląda ją, z czasem nauczy się przekładać do drugiej ręki. Odkrywa istnienie rączek, czasem przygląda się im. Po kilku próbach wie, że może sprawić by rączki pojawiały się przed jego oczami. Rozwija się też sprawność fizyczna, udają mu się sztuczki z obracaniem się na boki, na plecy, na brzuch. Wreszcie udaje mu się utrzymać w pozycji siedzącej, co daje dużo lepsze możliwości obserwacji tego, co się dzieje wokół. Siedzącemu dziecku można podsunąć stojak z zawieszonymi zabawkami, można też rozpocząć pierwsze zabawy paluszkowe (tu sroczka kaszkę warzyła, koci łapci itp.).

Dziekcko eksploruje otoczenie
Około 8. miesiąca dziecko pokazuje tęsknotę za znikająca z pola widzenia matką, a po jej powrocie zaraz się uspokaja. Odkrywa też, że przedmioty, które uporczywie wyrzuca z łóżeczka znikając z jego pola widzenia nie znikają na zawsze, bo mama je podnosi i okazuje się, że nadal istnieją. Wkrótce dziecko zdecyduje się oddalić od matki wybierając się w podróż początkowo pełzając, potem raczkując i wreszcie chodząc. Jego możliwości penetracji otoczenia, poznawania różnych przedmiotów znacznie się zwiększają. Niestety zwiększają się też zagrożenia czyhające na ciekawskiego malucha. Tu wkroczyć muszą rodzice. Należy wprowadzić niezbędne zabezpieczenia w domu i bacznie obserwować swoją pociechę, która może się okazać bardziej nieprzewidywalna, niż myśleli rodzice. Należy dostarczać dziecku różnorodnych zabawek manipulacyjnych, pozwolić samemu zjadać niektóre proste posiłki.

Zaczął się czas intensywnych eksperymentów
Dla dziecka wszystko jest nowe i wszystko ma ochotę poznać pod  względem smaku, twardości, temperatury, łamliwości, wytrzymałości przy zetknięciu z podłożem. Wkrótce zabawy dziecka stają się coraz bardziej celowe, coraz lepiej jest w stanie powiązać przyczynę ze skutkiem - na drodze powtarzanych wciąż eksperymentów. Dziecko zaczyna też identyfikować obrazki znanych przedmiotów z ich pierwowzorami. Książeczki z dużymi, wyrazistymi, realistycznie przedstawionymi przedmiotami są tu bardzo pomocne.

Kolejne etapy rozwoju
W 2. roku życia dziecko coraz lepiej komunikuje się z otoczeniem, rozwija się zarówno rozumienie mowy, jak i jej artykułowanie. Dobrze jest mówić do dziecka prostym zrozumiałym językiem, nazywać wykonywane czynności, spotykane przedmioty. Warto dostarczać wielu materiałów do eksperymentowania, jak na przykład woda (przelewanie jej w czasie kąpieli), materiały sypkie (latem piaskownica, zimą przesypywanie soczewicy, grochu itp.).

Wiek 2,5 roku to pierwsza trudna próba w relacjach rodzic - dziecko. Okres ten nazwano okresem przekory. Na ten czas należy uzbroić się podwójnie w cierpliwość, pomysłowość i konsekwencję w sprawach naprawdę ważnych. Warto też by dziecko miało regularny kontakt z rówieśnikami, oraz by raz na jakiś czas zostawać je pod opieką innych osób niż rodzice.

Wiek przedszkolny 
Czas nieograniczonej zabawy. Dziecko będzie musiało poradzić sobie w sytuacjach społecznych wymagających od niego pewnych ograniczeń w tym zakresie.

Dziecko trafiając do przedszkola zdobywa pierwsze szlify w kontaktach z rówieśnikami, umiejętności dzielenia się i zachowania własnej pozycji, współdziałania z innymi dziećmi dla osiągnięcia wspólnego celu, dostosowania się do wymagań wychowawców. Trening ten trwa całe cztery lata i przygotowuje dziecko stopniowo do podjęcia roli ucznia.

Proponując dziecku zabawę warto pamiętać o kredkach (kolorowanie, rysunki własne), farbach, plastelinie, nożyczkach, kolorowym papierze (patrz: Zabawy edukacyjne). Równie wskazane są wszelkiego rodzaju klocki. Nikogo chyba nie trzeba przekonywać o pożytkach płynących z czytania książek, opowiadania bajek. Należy dostarczać dziecku jak najbardziej twórczych zabawek, takich które pobudzą jego ciekawość, skłonią do wykonania czegoś samodzielnie, pobudzą  wyobraźnię. Bądźmy zachwyceni gdy dziecko stawia pytania i starajmy się znaleźć na nie odpowiedź zrozumiałą dla dziecka.

Co z telewizją? Istnieją pożyteczne programy edukacyjne dla przedszkolaków. Warto wybierać je z rozmysłem, podobnie, jak  bajki, które dziecku zaproponujemy. Zaplanujmy czas tak, by dziecko nie siedziało przed ekranem zbyt długo (do 0,5 h). Najlepiej jeśli rodzic jest wtedy z dzieckiem i może na bieżąco reagować na jego przeżycia związane z oglądanym programem. Warto pamiętać, że również to nieco starsze dziecko najbardziej na świecie pragnie być kochane, akceptowane i wspierane przez mamę i tatę. Aby wiedziało jak „poruszać się” w otaczającym świecie, musi znać jasne wymagania wobec siebie i granice, za które udawać się nie należy. Z taką wiedzą będzie się czuło bezpieczniej.